بيست و هفتمين جشنواره فيلم فجر در پيش است. گفته مي شود 277 فيلم  از 63 کشور در جشنواره امسال روي پرده مي رود اما 67 کشور در جشنواره حاضر هستند. اگر از عنوان «بين المللي» جشنواره که بسياري معتقدند هنوز در واقعيت محقق نشده است، بگذريم، بايد گفت اعلا م اين مطلب که در بخش مسابقه سينماي ايران 21 فيلم، در بخش مسابقه فيلم هاي کوتاه ايران 16 فيلم و دربخش مسابقه فيلم هاي اول و دوم هم 14 فيلم حضور خواهند داشت نيز عجيب مي نمايد.
 به هر حال هر هيات انتخاب در هر جشنواره با توجه به نوع فيلم هاي حاضر در جشنواره است که فيلم هاي برتر را براي بخش مسابقه انتخاب مي کنند که اين تعداد مي تواند کم يا زياد شود. اين در حالي است که در بخش فيلم کوتاه، بضاعت سينماي ايران بدون شک بيش از 16 فيلم خواهد بود و همچنين اضافه شدن عنوان «فيلم دوم» به بخش مسابقه فيلم هاي اول هم قابل مناقشه است، مناقشه اي که مي تواند به عنوان جديدي مانند «بخش مسابقه فيلم هاي اول تا دوم و سوم (!)» در جشنواره هاي بعدي منجر شود.
 جشنواره فيلم فجر امسال شاهد 5 بزرگداشت هم خواهد بود که در بين اسامي آنان، نام محمدرضا شرف الدين بيش از همه جلوه مي کند. همچنين شايد ابراهيم حاتمي کيا اين روزها به اين نکته فکر مي کند که اي کاش به جاي برنامه بزرگداشتش اجازه نمايش «به رنگ ارغوان» در جشنواره داده مي شد.
بحث تعداد سيمرغ هاي اهدايي جشنواره فيلم فجر هم بحث جديدي نيست، سيمرغ هايي که هر سال بر تعدادشان افزوده مي شود وامسال هم 38 سيمرغ به برگزيدگان اهدا مي شود که قطعا رقم بالا يي است و اهميت اين جايزه را خواهد کاست، البته بايد اذعان داشت اختصاص يک سيمرغ به فيلم برگزيده نگاه ملي، اقدام قابل تحسيني بوده است.
 جشنواره امسال در حالي همزمان با سي امين سالگرد پيروزي انقلا ب اسلا مي برگزار مي شود که پوستر جشنواره نيز در طراحي جالبي، سميرغ را به شکل «سي مرغ» به نمايش در آورده است. اگر چه يافتن اين «سي مرغ» در  اين طرح خودکار آساني نيست.
جالب است بدانيد در جشنواره  مسال هم بخش سينماي بين الملل و بخش سينماي ايران به نوعي از يکديگر تفکيک شده اند با اين استدلال بحث برانگيز دبير محترم جشنواره: «مهم ترين دليل ما براي اين کار اين بود که فيلم هاي درخشاني که در بخش بين الملل به نمايش در مي آمد، در ميان فيلم هاي ايران گم بود و ديده نمي شد.» (!)
جشنواره بيست و هفتم با فعاليت هاي خوب شهرداري تهران در تجهيز و راه اندازي پرديس هاي سينمايي، در نقاط بيشتري از شهر پذيراي علاقمندان است و اين اقدام مثبتي است، اگرچه مطرح شدن محوطه برج ميلاد براي برگزاري مراسم اختتاميه جشنواره، خاطرات نه چندان مطلوب ازدحام در جشن خانه سينما را تداعي مي کند و اميد مي رود که مکان ديگري براي اين مراسم انتخاب شود.
بحث ديگر در جشنواره فيلم فجر، تکرار شدن نام برخي فيلمسازان به عنوان هيات داوري است، به ويژه يکي از فيلمسازان که نام او مرتب در داوري جشنواره هاي مختلف تکرار مي شود و اين در حالي است که فيلم هاي اخير او هم حرف زيادي براي گفتن نداشته اند، فيلم هايي به ظاهر معناگرا که نوع نگاهشان به دين و مولفه هاي ديني، کاملا زير سوال است.
به هر حال جشنواره بيست و هفتم فيلم فجر در حالي آماده شروع مي شود که هنوز بسياري از جزئيات جشنواره مشخص نشده است، در حالي که دبير جشنواره ادعا مي کند طبق ضوابط و قواعد درباره فيلم ها عمل مي کند، اما گويي هنوز پايان آذر ماه فرا نرسيده است و همچنان فيلمسازان در لابراتوارها، آثارشان را براي رسيدن زورکي به جشنواره، دست به دست مي کنند. به قول دبير جشنواره: «90 درصد آثار متقاضي نسخه  اوليه خود را تا پايان آذر که ضرب الاجل بود براي ما فرستادند اما در همان زمان اعلام کرديم که جشنواره براي رسيدن به بعضي از آثار مهم و ارزشي صبرخواهد کرد.»(!)  شايد بتوان نتيجه گرفت آن 90 درصد احتمالا کمتر به ارزش ها پرداخته اند، در عين حال که مي توان نتيجه گرفت بي نظيمي فيلمسازان نوعي ارزش است و بايد به آن آفرين گفت!
جشنواره فيلم فجر در حالي در بيست و هفت سالگي خود آغاز مي شود که سامانه پيامک جشنواره به شماره 200007 نيز هنوز برنامه جشنواره را نمي داند و اکران فعلي سينماها را به متقاضي تحويل مي دهد!