حکايت اختصاص يک سالن سينما به اصحاب رسانه در جشنواره بين المللي فيلم فجر، حکايت جديدي نيست. مهم نيست اين حکايت از چه زماني آغاز شده است، مهم اين  است که اين حکايت هر سال تکرار مي شود وهر سال نيز با همه حرف و حديث ها و حاشيه ها بالا خره تمام مي شود!
حکايت از اينجا آغاز مي شود که تعداد متقاضيان حضور در اين  سالن هر سال اضافه مي شود و از آنجا که مديريت جشنواره نمي تواند سالني در شان و متناسب با تعداد اهالي رسانه بسازد، مشکل اختصاص جا بوجود مي آيد! و اين يک حکايت هميشگي است. حکايتي که اگر نتوان به راحتي آن را حل کردحداقل مي توان آنگونه تامل کرد که اين مساله با کمترين موانع و مشکلا ت سپري شود. بياييم جوانب اين حکايت هميشگي را با هم مرور کنيم:
1- بايد يک بار براي هميشه، افراد واجد شرايط براي  حضور در اين سالن تعريف و مشخص شوند. در عين حال که مديريت جشنواره بايد براي اختصاص پرظرفيت ترين سالن سينمايي براي رسانه هاي گروهي بکوشد، بايد تعريف مشخص و واضحي از افراد واجد شرايط براي استفاده از اين امکانات انجام شود. اين کار که مي تواند با حضور نمايندگان رسانه هاي گروهي و نمايندگان انجمن منتقدان و نويسندگان سينمايي انجام شود، تمام حرف و حديث ها را براي اين حکايت پايان مي دهد. بديهي است ارائه اين تعريف بايد به گونه اي باشد تا از رفتارهايي مانند آنچه امسال به وقوع پيوسته، جلوگيري کند. آنجا که از اعضاي انجمن منتقدان خواسته اند نمونه اي از آثار توليدي خود از  جشنواره سال گذشته را ارائه دهند. در حالي که شرط عضويت و تمديد عضويت اعضا در انجمن، چيزي جز فعال بودن در عرصه نقد و نويسندگي نيست.
2- با اينکه مديريت جشنواره به ساخت سالن پرظرفيت و مجهز فکر نمي کند، اما به نظر مي رسد با يک مديريت جامع و حضور نمايندگان رسانه ها درکنار انجام تعريف واضح و مشخص از افراد واجد شرايط براي حضور در سالن رسانه هاي گروهي جشنواره فيلم فجر، مي توان به سمتي حرکت کرد که گويي اصلا مشکلي وجود ندارد. بديهي است در اين مديريت فقط اعضاي تحت عنوان رسانه هاي گروهي و منتقد و نويسنده مي توانند در اين سالن حاضر باشند نه عوامل جشنواره و نه عوامل دست اندرکاران مديريتي و غيرمديريتي سينما. مگر ما چند خبرگزاري اصلي و غيراصلي و چند نشريه سراسري و چند نشريه تخصصي و چه تعداد عضو پيوسته انجمن منتقدان داريم که نمي توانيم آنها را سامان دهيم؟
3- حضور نمايندگان رسانه هاي گروهي در سالن رسانه هاي گروهي بيشتر براي حضور در نشست هاي نقد و بررسي فيلم هاي جشنواره در اين سالن انجام مي شود. اين در حاليست که بسياري از اعضاي انجمن منتقدان و حتي برخي نشريات براي حضور در تمامي اين نشست ها رغبتي ندارند و بيشتر به دنبال تماشاي فيلم هاي موردنظر خود هستند. حال چگونه است که نمي توان بليت  ساير سينماها را در حد چند رديف صندلي محدود در اختيار آنها قرار داد؟
هم سالن رسانه هاي گروهي به قوت خود باقيست هم از حجم حاضران کم مي شود، نمي شود؟
4- با اينکه نگارنده خود در اين حکايت هميشگي حضور داشته و دارد و معتقد است با يک تعريف درست در کنار اختصاص معقولانه ظرفيت به رسانه ها و انجمن منتقدان، تمامي اين مشکلات و محدوديت هاي ظاهري حل خواهد شد، اما آيا نمي توان در صورت محدوديت، به نوعي تقسيم بندي کرد که حضور در نيمي از جشنواره براي مخاطبان و علاقمندان تعريف شود و بقيه علاقمندان، نيمي ديگر از جشنواره را به تماشا بنشينند؟ به عبارت ديگر آيا همه بايد همه فيلم ها را ببينند؟
به هر حال اين حکايت هميشگي روزي بايد تمام شود. مي توان از همين امروز براي سال آينده و همه سال هاي بعد برنامه ريزي کرد، به شرط آنکه در اين برنامه ريزي همه انديشه ها و نمايندگان همه گروه ها و انجمن ها و رسانه ها حضور يابند و يک بار براي هميشه اين غائله را بخوابانند. بديهي است در اين مسير، همراهي همه ما لازم و ضروري است، همه ما که قلم را پاس مي داريم و به تعالي سينما مي انديشيم.