بيست و هفتمين جشنواره بين المللي فيلم فجر در راه است. جشنواره امسال از يک طرف در سي امين سالگرد پيروزي انقلاب اسلامي و از طرف ديگر در آخرين سال فعاليت دولت نهم برگزار مي شود، البته سي  سالگي انقلاب اسلامي و دستاوردهاي سي ساله سينماي ايران، بحثي جداگانه را مي طلبد اما جشنواره امسال به نوعي مي تواند خلاصه اي از دستاوردهاي دولت نهم در عرصه هنر هفتم را ارائه کند.
بايد گفت عدم اعلام اسامي هيات انتخاب بخش سينماي ايران در جشنواره، اقدام مثبتي در جشنواره است و البته بديهي است اسامي اين هيات، همزمان با اعلام اسامي فيلم هاي راه يافته به اين بخش جشنواره اعلام خواهد شد.  با اينکه جشنواره فيلم فجر، جشنواره اي بين المللي خوانده مي شود، اما همچنان پرحرف و حديث ترين و قابل  توجه ترين  بخش جشنواره، بخش مسابقه سينماي ايران است.  نگاهي کوتاه به فهرست فيلم هايي که فرم درخواست حضور در جشنواره را پر کرده اند، نشان مي دهد جشنواره امسال هم جشنواره اي آرام و بي سر و صدا خواهد بود و بسيار بعيد است که پديده اي قابل توجه در آن، چشم نواز شود. شايد حضور «فرزند صبح» يا «به رنگ ارغوان» مي توانست يخ جشنواره را آب کند، اما اولي که به جشنواره نمي رسد و دومي هم حضورش بسيار بعيد مي نمايد.
فيلم هاي «زاد بوم» (ابوالحسن داودي)، «صد سال به اين سال ها» (سامان مقدم)، «پاداش» (کمال تبريزي)، «پستچي سه بار در نمي زند» (حسن فتحي)، «کتاب قانون» (مازيار ميري)، «هفت و پنج دقيقه» (محمدمهدي عسکرپور)، «بيست» (عبدالرضا کاهاني) و «بي پولي» (حميد نعمت الله) شانس هاي مهم براي حضور در بخش مسابقه سينماي ايران و کسب سيمرغ هاي جشنواره اند. البته به اين فهرست مي توان «وقتي همه خوابيم» (بهرام بيضايي)، «سوپراستار» (تهمينه ميلاني)، «دوزخ، برزخ، بهشت» (بيژن ميرباقري)، «ترديد» (واروژ کريم مسيحي)، «پاي پياده» (فريدون حسن پور) و «درباره الي» (اصغر فرهادي) را نيز اضافه کرد.
به هر حال در اين بخش، «صد سال به اين سال ها» مي تواند يک پديده باشد چرا که سامان مقدم در گذشته اي نه چندان دور توانست با فيلم تحسين برانگيز «کافه ستاره» چشم ها را خيره کند و اينک و پس از يک دوره نسبتا طولاني که تلاش کرد تا پروانه نمايش «صد سال به اين سال ها» را بگيرد، ظاهرا در اين امر موفق بوده است. همه چيز به ويژه حضور پرويز پرستويي، رضا کيانيان و فاطمه معتمدآريا در اين فيلم نويد اثري درخور تامل را مي دهد.  از طرف ديگر حضور بهرام بيضايي باز هم همگان را نيم خيز خواهد کرد تا ساخته جديد او را پس از غيبتي طولاني در سينما به انتظار بنشينند اگرچه بسيار بعيد است اين فيلم بتواند سيمرغ ها را به سوي خود سرازير نمايد.
«سوپراستار» هم اگر در حال و هواي «توفيق اجباري» ارزيابي شود، مي تواند قابل توجه باشد و اگر نباشد، شايد هيات انتخاب را مجاب نمايد تا با امضاي انتخاب پاي اثر يد الله صمدي يعني «کلانتري غيرانتفاعي»، بار فيلم هاي طنز جشنواره را بالا ببرد، اگرچه «اخراجي هاي 2» هم هست و از هم اکنون اکران نوروز 88 را براي خود جلب کرده است، اثري که احتمالا باز هم بسيار خواهد فروخت اما کمتر حرفي براي گفتن خواهد داشت.
به هر حال در اين بخش، «صد سال به اين سال ها» در کنار «بيست» مي توانند براي رسيدن به عنوان پديده تلاش کنند.
در بخش فيلم هاي اول و دوم هم، نگاه ها از هم اکنون به سوي «اشگان و انگشتر متبرک» اثر شهرام مکري است که اگر توانسته باشد اين اثر را نيز مانند آثار کوتاه خود، متفاوت در فرم و محتوا توليد کند، قطعا حرف هاي بسياري براي گفتن خواهد داشت.  «حيران» اثر شاليزه عارف پور نيز در همين بخش مي تواند قابل توجه بنمايد. همراهي عارف پور با کارگردان شاخصي مانند رخشان بني اعتماد، توجه مخاطبان را به سوي «حيران» جلب خواهد کرد.
کوتاه سخن آنکه جشنواره بيست و هفتم فيلم فجر که به سنت هر سال از دوازدهم تا بيست و دوم بهمن ماه برگزار مي شود، از هم اکنون جشنواره اي آرام و بي سر و صداست، آرامشي که مي تواند زمينه ساز جشنواره اي پرحرف و حديث براي سال آينده و در گام بيست و هشتم باشد، چرا که جشنواره بيست و هشتم ممکن است در فضاي دولت دهم، انديشه هاي متفاوتي را در مديريت خود تجربه کند.

"دا" مجموعه خاطرات سيده زهرا حسيني است كه به همت سيده اعظم حسيني و انتشارات سوره ي مهر روانه ي بازار نشر شده است.

اين كتاب هشتصد صفحه اي  كه مورد توجه بسياري قرار گرفته البته كتاب خوبيست و حوادث مربوط به روزهاي ابتدايي جنگ را با توجه به بسياري از جزييات توضيح ميدهد اما مي توان درباره ي آن به نكات زير هم اشاره كرد:

۱.انگيزه ي سيده زهرا حسيني از بيان اين خاطرات در پيش گفتار كتاب به خوبي توضيح داده نشده است. او مي گويد با اينكه بارها از وي خواسته اند كه خاطراتش را بگويد اما از اين كار اكراه داشته است ولي وقتي آنان را به جنگ طلبي (!) متهم كرده اند بر خود ديده است تا با بيان خاطرات اين اتهام را پاسخ دهد!

۲.در مواردي از كتاب نكاتي بيان ميشود كه كمتر مي توان آنرا باور كرد مثلا اينكه به خرمشهر حمله ميشود ولي آنان متوجه نمي شوند يا اينكه مي گويد من در آن زمان كودكي بازيگوش بودم و به فكر بازي اما وقتي براي ديدن پدر زنداني به زندان ميروند آنقدر زيبا زندان را تصوير مي كند كه حيرت آور است يا مشكل مربوط به كفن و غسل شهدا با توجه به اينكه خرمشهر خط مقدم جبهه حساب مي شده است و امثال اين مطالب كه كم هم نيستند.

۳.كتاب نياز مجدد به ويرايش و حتي خلاصه كردن دارد.در مواردي هم لازم است نكاتي اضافه شود مثلا تكليف لباس هاي دفن شده ي سيدعلي چه شد يا ....

۴.به نظر مي رسد اگر انگيزه ي سيده زهرا حسيني از بيان خاطراتش تاثيرگذاري بر نسل حاضر درباره ي جبهه و جنگ بوده است لازم است تا كتاب مجددا بازنويسي شود و موارد مختلفي از آن اصلاح گردد.از طرف ديگر مخاطب امروز بسيار دوست دارد از امروز بيشتر بداند و اينكه خانم حسيني يا آقاي مزعلي چه ميكنند و حرف امروزشان چيست؟

بدرود 

این حکایت برنامه وزین نود و  بحث عادل فردوسی پور عزیز با این آقای سخنگو که معلوم نیست با کدام سابقه مدیریتی به عنوان عضو هیات مدیره ی پرطرفدارترین باشگاه فوتبال ایران منصوب شده است  هم حکایت جالبی بود.

خوشم می آید با اینکه فردوسی پور سعی میکند کمتر به او توجه کند ولی مثل اینکه خودش دوست دارد به او توجه کنند!

به هر حال بحث را همه دیدیم و همه هم قضاوت کردیم و این در حالی بود که یکطرف سعی کرد خیلی آرام و منطقی سخن بگوید و فقط فوتبالی بحث کند  ولی طرف دیگر سعی کرد همه ی فرصتهای نکرده برای صحبت در برنامه نود را جبران کند و در آخر هم بحثش را اینطور تمام کند که "این مردم بودند که به این دولت رای دادند!"

حمایت درست و به موقع جناب پورمحمدی هم از برنامه نود کاملا بجا بود و باید از ایشان هم تقدیر کرد.

به هر حال در شرایطی که برنامه های خنثی ورزشی در تلویزیون کم نیست و حتی جهانگیر کوثری هم با آن سابقه درخشان در تحلیل فوتبال نتوانسته برنامه ی بسیار ملال آور ورزش از نگاه دو را سر و سامان دهد "نود" بسیار مغتنم است در عین حال که البته  می تواند بهتر از این هم باشد.

باید گفت این نوشتار بیشتر از اینکه ورزشی تلقی شود فرهنگی است و ظرفیت افراد مختلف در جایگاهای مختلف را نشان می دهد که یکی متین و آرام سوال میپرسد و دیگری در جایگاه روابط عمومی هنوز از برقراری ارتباط با مخاطبان خود رنج میکشد!

بدرود

زماني بود كه آن پير فرزانه مي گفت اگر هر مسلمان يك تف بيندازند، اسراييل غرق ميشود.

حالا كه برخي دولتهاي اسلامي عرق شرم بر پيشاني مسلمانان مي نشانند، شايد بر ما باشد تا با اعلام حضور خود براي شركت در عمليات استشهادي، ياور مظلومان جهان باشيم.

ثبت نام در سايت www.esteshhadi.com

بدرود

ذيحجه آخرين ماه هر سال قمري و محرم نخستين ماه هر سال قمري است.

اكنون روزهاي پاياني ذيحجه را مي گذرانيم و سال نو در راه است.

شايد بد نباشد اين گذر زمان را به يكديگر تذكر دهيم كه زندگي در هر صورت مي گذرد.

همين.