چند شب پيش و بعد از مدتها، شب شيشه اي يك مهمان ويژه داشت:ابراهيم حاتمي كيا

مطمئن بودم كه اين برنامه را حتما خواهم ديد و ديدم،‌

اما چند نكته:

در اينكه آژانس شيشه اي بهترين فيلم حاتمي كيا هست و خواهد بود ترديد ندارم.

ابراهيم حاتمي كيا انسان بسيار محترمي است و بايد احترام او را پاس داشت.

اگر خودش دقت كرده باشد متوجه شده است كه بر اساس تعداد مخاطبان نظرسنجي آن برنامه، برنامه مورد نظر پر بيننده ترين برنامه شب شيشه اي نشد و اين هم به چيزي برنميگردد جز كم شدن ارتباط حاتمي كيا با عموم مخاطبان و منتقدان، يادم هست مجله سروش بعد از پخش سريال خاك سرخ يك مسابقه نقد و بررسي سريال راه انداخت كه حدود دو هزار نقد از سراسر كشور رسيد، اگر من جاي حاتمي كيا بودم وقت مي گذاشتم و تك تك آنها را مي خواندم.

نكته حاتمي كيا درباره محسن مخملباف بسيار جامع و مانع بود، در اينكه خدا آخر عاقبت همه را ختم به خير كند.

با نظرش درباره عباس كيارستمي و نيكي كريمي به شدت مخالفم.

خلاصه آنكه حضورش در شب شيشه اي مغتنم بود و اميدوارم ارتباطش با مخاطب عام روزافزون باشد.

بدرود. 

ديروز در مجمع عمومي انجمن منتقدان، يك شور و نشاط نسبي رو ديدم كه وادارم كرد چند نكته رو

 باهاتون در ميان بگذارم:

انجمن نسبت به دوره مديريت قبلي واقعا رو به رشد نشون مي ده.

به اين فكر كنيم كه حيات يك انجمن صنفي به اعضاي اون انجمن بستگي داره.

بياييم كار گروهي رو با هم و در قالب چنين تشكلهايي تمرين كنيم.

بياييم به اين فكر كنيم كه چرا ساير عوامل سينما با برخي از همكاران منتقد مشكل دارند؟

بياييم با كمك هم دردي از سينماي كشور رو حل كنيم

سينماي امروز ما پر از مشكله كه باعث شد ديروز به اين نتيجه برسيم كه اهداي چيزي به اسم زرشك

زرين در اين شرايط نامطلوبه و همين مويد اين نكته است كه هنوز تا سينماي حرفه اي فاصله زيادي

داريم.

بدرود.